değerlendirme

dün değer verdiğim bir insan ile değerim hakkında konuştuk 🙂 konuşmanın amacı onun için sadece iyi niyetli bir görüşme, benim için hazırlıksız yakalandığım bir zaman dilimiydi. açıkcası ikimizde konuşmadan ve sonucundan memnun kaldık mı emin değilim. kendimi ifade etmekte zorlandığım, hızlı kurulmuş cümleler ile telaşlı bir akıl oyunuydu. o anlattıklarımın sınırlar içinde kalması ile görevliydi, bende o sınırlarda konuşmak için oradaydım. sonuçta ikimizde görevimizi yaptık… ama konuşma bitip, düşünmeye başladığımda; anlattıklarımın, düşüncelerimin cümlelere yansımış en basit, en özensiz hali olduğunu gördüm. belki görüşmemiz için bunun bir anlamı yoktu. muhtemelen beni dinleyen için de bir önemi yoktu. ancak bunları sesli dile getirmiş olmak, biraz da; anlattıklarımı kolayca yorumlayabilecek yetenekte birine anlatmış olmak güzeldi… mütevaziliğin güvensizlik olarak değerlendirildiği günümüzde, iç dünyamda bile mütevazi kalmaya çalıştığım bir konuda, aşırıya kaçmadan bu prensibimi bozdum ve konuştum… çünkü, konu siz ve değeriniz ise, kesinlikle inandığınızı söyleme hakkınız olmalı.                     ancak inandıklarınız ve söyledikleriniz sadece sözlerden ibaret olmamalı * bu arada harika bir karikatür, bu görüşmeyi ifade etmiyor olabilir ancak hak ediyor…

Yorumlar (0)

› henüz yorum yok

Bir Cevap Yazın

UA-7250589-1